1مقدمه : محرک های موسیقی بر احساسات، شناخت و سایر ویژگی­های انسان، در سلامتی یا بیماری تأثیر گذارند. امروزه تعداد فزاینده­ای از مراکز مراقبت­های بهداشتی، امکانات توانبخشی و برنامه­های روزانه سالمندان، موسیقی درمانی را به عنوان یک مداخله غیرتهاجمی و پایدار، مفید می­شناسند. این مرور سیستماتیک با هدف بررسی کاربردهای موسیقی درمانی در سالمندان انجام پذیرفته است. روش: پژوهش حاضر با هدف مروری نظام­مند در زمینه تأثیرات موسیقی درمانی در سالمندان، منطبق بر اصل پریزما و به روش توصیفی- تحلیلی انجام گردید. بدین منظور جستجوی استانداردی در پایگاه­های معتبر اِستنادی، براساس کلید واژه­های: موسیقی درمانی، فعالیت موسیقی، سالمندی و درمان غیر دارویی برای سالمندان، در مقالات چاپ شده در بازه زمانی بین سال های2010 تا 2023، انجام شد. پس از غربالگری نهایی متن کامل 19 مقاله استخراج و مورد تجزیه و تحلیل قرارگرفت. یافته­ ها: براساس تفسیر یافته­های کیفی (محتوایی) مقالات مشخص گردید تأثیرات موسیقی درمانی در سالمندان را می­توان در سه حوزه اعصاب و روانشناختی، حسی- حرکتی و اجتماعی قرار داد، از طرفی طبق تحلیل متن مقالات دریافتیم روش های مختلف موسیقی درمانی از جمله: آواز خوانی، پخش موسیقی و نواختن ساز، برای ارتقاء سلامت جسمی و روانی، توانبخشی حسی- حرکتی، درمان افسردگی، بهبود کیفیت خواب، کاهش احساس تنهایی، بهبود علائم آلزایمر، بهبود ارتباطات کلامی و همچنین بهبود و ارتقاء کیفیت زندگی سالمندان مفید می­باشند. نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد موسیقی درمانی تأثیرات قابل توجهی در دوره سالمندی دارد. لذا می­توان در راستای بهبود و افزایش عملکردهای شناختی، روانشناختی و سلامتی سالمندان با توجه به امکانات فرهنگی- اجتماعی در مراکز درمانی و بهداشتی، توسط متخصصین آموزش دیده بطور مؤثر و به موقع از مداخلات موسیقی درمانی استفاده کرد.

درمان های موجود اختلال نعوظ به جز موارد اندک همانند نقص هورمونی یا تروما، اختصاصی نیستند. از سال 1998 که سیلدنافیل در دسترس قرار گرفت، داروهای مهارکننده فسفودی استراز 5 به طور وسیعی مورد استفاده پزشکان قرار گرفتند و هنوز در صدر دارودرمانی اختلال نعوظ قرار دارند و پیشرفت های فارماکولوژیک سالهای اخیر نتوانسته رقیبی برای این داروها بیابد. سیلدنافیل، وردنافیل و تادالافیل سه داروی اصلی این گروه هستند که به جز موارد اختلال نعوظ متوسط تا شدید ناشی از دیابت و پس از جراحی (post radical surgery) موفقیت درمانی بسیار بالایی دارند. بر اساس متاآنالیزهای انجام شده، 73 تا 88 درصد افرادی که این داروها را مصرف کردند، بهبود عملکرد نعوظی خود را گزارش نمودند و اثربخشی درمانی این سه دارو تفاوتی با هم نداشته است. از نظر عوارض دارویی نیز این سه دارو عوارض نسبتا مشابهی را ایجاد می کنند. عارضه ای که در سال های اخیر توجه پزشکان را به خود جلب کرده است، نوروپاتی چشمی ایسکمیک (non-arteritic ischemic neuropathy) (NAION) است که می تواند منجر به کوری شود. این عارضه با هر سه دارو دیده شده است و بنابراین از این نظر نیز با هم تفاوتی ندارند. طالعاتی اثربخشی این داروها را در مواردی که سابقه عدم پاسخ درمانی وجود دارد گزارش کرده اند. بنابراین متقاعدکردن بیمار برای تجویز دوباره دارو اقدامی متناسب است. بیماری مقاوم به این داروها شناخته می شود که شش تا هفت بار پاسخ درمانی نداده باشد. معمولا این داروها به شکل «در صورت نیاز» (on demand) داده می شوند. اخیرا گزارش شده که تجویز روزانه تادالافیل اثربخشی بهتری داشته است.اقدامات درمانی دیگری که در حقیقت پس از داروهای مهار کننده فسفودی استراز 5 در خط دوم قرار می گیرند، عبارتند از آپومورفینSL ، تزریق داخل کاورنوزا، آلپروستادیلintraurethral  و دستگاه واکیوم.

زمینه و اهداف: پولیپ بینی شایعترین تومور خوش خیم بینی است که می تواند منجر به انسداد بینی و مشکلات آزار دهنده دیگری برای بیمار شود. درمانهای زیادی در سالهای اخیر مورد بحث بوده و با ابداع روشهای جراحی جدید از جمله جراحیهای آندوسکوپیک بینی و سینوسها، درمانهای دارویی کمتر مورد توجه می باشند و بیشتر مطالعات روی نتایج درمانهای جراحی یا دارویی به تنهایی صورت گرفته است و مطالعات مقایسه ای بین نتایج روشهای درمانی مختلف با هم کمتر صورت گرفته است. لذا هدف از این مطالعه مقایسه نتایج درمان دارویی با جراحی توام با دارو در بهبود علایم بیماران مبتلا به پولیپ بینی می باشد. روش بررسی: مطالعه انجام شده یک مطالعه آینده نگر می باشد که بر روی 200 بیمار مراجعه کننده مبتلا به پولیپ بینی به بیمارستان امام خمینی تبریز انجام گرفت. بیماران به دو گروه تقسیم شدند یک گروه، (گروه اول) تحت درمان دارویی و گروه دیگر، (گروه دوم) تحت درمان دارویی و جراحی قرار گرفتند و نتایج درمان بین دو گروه مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: 127 بیمار مرد و 73 زن به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند و علایم بالینی و رادیولوژیکی که قبل از عمل وجود داشتند 6 ماه بعد از درمان بین دو گروه مقایسه شدند. علایم مورد مقایسه انسداد بینی، توده بینی، ترشحات بینی، ترشحات پشت حلق، درد صورت، اختلال بویایی، عطسه، تنگی نفس، خرخر شبانه، حساسیت سینوسها در لمس، احساس سنگینی در صورت و یافته رادیولوژیک (سینوزیت) بودند. فراوانی انسداد بینی و توده بینی 6 ماه بعد از درمان در گروه اول بصورت معنی داری بیشتر از بیماران گروه دوم بود ولی فراوانی عطسه در گروه دوم بیشتر از گروه اول بود ولی در سایر علایم تفاوت معنی داری بین دو گروه وجود نداشت. نتیجه گیری: میزان بهبودی در بیمارانی که تحت درمان دارویی همراه با درمان جراحی قرار گرفته بودند بهتر و بیشتر از بیمارانی بود که تحت درمان دارویی تنها قرار گرفته بودند.

تشخیص و درمان بیماریها در سنین بالا نیازمند بکارگیری توانمندی های خاص است. صرع نیز از این قاعده مستثنی نمی باشد. بر طبق تحقیقات انجام شده میزان بروز تشنج در افراد مسن در حال افزایش است. از طرف دیگر افزایش سنی در جامعه انسانی، باعث افزایش تعداد افراد مسن در جوامع شده است. کشور ما نیز در سالهای نه چندان دور با این مساله یعنی افزایش تعداد افراد مسن روبروست و اگر به این گروه توجه نشود می تواند در آینده مشکلاتی ایجاد نماید.بروز صرع را در افراد با سن 80 سال 140.100000 ذکر کرده اند آنچه اهمیت دارد موضوع تشخیص بیماری در افراد مسن است زیرا می تواند حالاتی مثل T.I.A، مشکلات قلبی و عروقی، اختلال در درک زمان، مکان و یا افراد به صورت گذرا در بیماران با تشخیص دمانس، TGA و سنکوپ عصبی .. را تقلید نماید.گاهی تابلو بروز علایم در افراد مسن با افراد جوان متفاوت است و گاهی حتی به صورت NCSE ظاهر می شود. از طرف دیگر تغییرات وابسته به سن که باعث بروز صرع در افراد مسن می شود به خوبی مطالعه نشده اند.درمان و انتخاب نوع دارو در افراد مسن توجهات خاص خود را می طلبد. تغییراتی مثل تغییرات متابولیک، تغییر در تحمل مغز نسبت به داروها و عوارض آنها، تعییر در عملکرد ارگانهای بدن، همزمان شدن بیماری های دیگر و مصرف داروهای متعدد جهت درمان آنها می تواند درمان ما را با چالش مواجه کند.اکثر جوامع بین المللی به مساله سالمندی اهمیت داده می شود و این باعث شده ما امیدوار باشیم که در آینده عوامل موثر در صرع سالمندان از جمله تغییرات وابسته به سن که مغز را حساس به اپی لپسی می کند را بهتر شناخته و متعاقب آن درمان بهتری را انجام دهیم.

رزاسه یک بیماری مزمن التهابی پوستی است که با اریتم و ضایعات التهابی در منطقه ی مرکزی چهره مشخص می شود. آکنه رزاسه تاثیر زیادی بر روی کیفیت زندگی افراد دارد و می تواند اعتمادبه نفس و موقعیت اجتماعی فرد را تحت تاثیر قرار دهد؛ بنابراین درمان های اثربخش در بیماران می تواند در ارتقای کیفیت زندگی آن ها موثر باشد. در این مقاله، ما داروهای موثر بر این بیماری را مرور کردیم.

زمینه و هدف: هدف از این مطالعه مقایسه تاثیر و تحمل یک داروی زمینه ای (DMARD) مانند هیدروکسی کلروکین (HcQ) با ترکیبی از HcQ و متوتروکسات (Mtx) و ترکیب دیگری از HcQ و Mtx و سولفاسالازین (SSZ) در بیماران آرتریت روماتوئید فعال با داشتن آرتریت مقاوم و پیشرونده می باشد.روش بررسی: 120 بیمار که براساس معیارهای American College of Rheumatology (ACR) تشخیص آرتریت روماتوئید آنها قطعی بود (90 زن و 30 مرد) مراجعه کننده به درمانگاه روماتولوژی طی سال های 1382 الی 1384 به صورت تصادفی براساس جنس به سه گروه شامل 40 نفر (30 زن و 10 مرد) تقسیم شدند. گروه اول با HcQ به تنهایی 200 mg/d و گروه دوم ترکیبی از هیدروکسی کلروکین 200 mg/d و متوترکسات 7.5 mg/kg و گروه سوم ترکیبی از هیدروکسی کلروکین 200mg/d مترترکسات 7.5mg/kg و سولفاسالازین 1gr/d دریافت کردند. نتیجه تاثیر داروها پس از 24 ماه مورد ارزیابی قرار گرفت و در یک آنالیز آماری متغیرها را با t-test مقایسه نمودیم.یافته ها: درمان ترکیبی HcQ و SSZ و Mtx و همچنین HcQ و Mtx از نظر بهبود علایم کلینیکی و یافته های آزمایشگاهی، نسبت به درمان با HcQ به تنهایی (P<0.05) موثرتر بودند. همچنین در این مطالعه نشان داده شده درمان ترکیبی HcQ و Mtx و SSZ نسبت به درمان ترکیبی HcQ و Mtx موثرتر است (P<0.05). لذا درمان ترکیبی در آرتریت مقاوم و موثرتر است.نتیجه گیری: در درمان آرتریت روماتوئید ترکیب داروهای متوترکسات هیدروکسی کلروکین و سولفاسالازین موثرتر از متوترکسات و کلروکین و هر دوی این ها موثرتر از درمان تک دارویی می باشد.